Taa Ramazan bayramında hazırladığım bir taslaktı.O gün aşağı inmem gerektiğinden yarım bırakmıştım.Aylar sonra nihayet bugün tamamladım ve yayınlıyorum.

Hepimizin başına gelen iğrenç bi durumdan bahsedicem bu yazıda.Özellikle bayramlarda katsayısı arttığı için aklıma hemen bu konuda birşeyler karalamak geldi.

Olaya hemen bir örnekle dalış yapıyorum.Bir arkadaşınızla yolda ilerliyorsunuz.Bu arkadaşınız başka biriyle karşılaştı,siz de tanıştınız beraber bir yere gittiniz oturdunuz.Yarım saate yakın bir sohbet oldu fakat siz bu yeni arkadaşla pek yakınlaşamadınız bu sürede.Mekandan ayrılık vakti geldiğinde ilk başta diğer iki arkadaşımız birbirini ellerini sıkarak ve öperek vedalaştılar.Şimdi veda sırası sizde.

İşte konumuzun kilit noktası…

Burada yapacağınız her milimetrelik hareket dumur olmamak için çok önemli.Ya el sıkışıp memnun oldum diyeceksiniz veya ikisinin yaptığı gibi el sıkıştıktan sonra 2 kez öpüşceksiniz.

Veee 3. ihtimal…

Taraflardan biri el sıkmayı diğeri ise öpmeyi düşünürse burada bir karambol yaşanıyor.Bir taraf sabit dururken diğeri masumca öne eğliyor fakat umduğunu göremeyince geri çekiliyor.Hatta bazen tam siz gerçi çekilirken onun yaklaştığı bir durum bile olabiliyor.

Şimdi efendim yok bana hiç olmadı diyen varsa yalan söylüyodur.

Bu gibi daha birçok karambol anı var sarılırken vesaire.Kısaca özetledim.

Ha bugün yaşadığım karambollerden sonra artık daha temkinli olacağım.Beni aşırı uyuz eden bi durum

Bu acımasız hastalığı yenmenin tek yönü ise selamlaşma anında karşı tarafı çok iyi süzmek.Her an her harekete hazır olmak.Tıpkı bir satranç müsabakasındaymış gibi onun bir sonraki hamlesini tahmin etmeniz gerekiyor

Karambolsüz günler dileğiyle hoşçakalın …

Blogumu şu 5 ayda istediğim çizgiye getiremedim malesef.

Nedenlerini de kısaca sıralamak gerekirse;

Temmuz-Ağustos aylarından itibaren bilgisayarla zaman geçirirken çok fazla sıkılmam ve bunun sonucunda internette geçirdiğim saatleri çok çok az bir seviyeye indirmem ki bazı günler hiç açmıyorum(Aslında bundan gayet memnunum çok daha sosyal bir yaşam söz konusu şu anda). 1-2 yıl öncesine kadar bilgisayar açmadığımda o gün bir eksiklik hissederdim.

Bu sebepten dolayı aklıma yazılacak çok konu gelmesine karşın üşendiğimden birşey yazmıyorum.

Blog içi aktifliği artırabilmek için de sitenin daimi ziyaretçileri olması önemli bir etken.Bu da şıp diye olmuyor işte önce benim aktif olmam lazım.

Her neyse durumlar böyle işte.

Haaaa unutmadan yoğun sınavlar,ev taşıma gibi etkenlerde var şu an.Sınavlara her ne kadar çalışmasam da beyin olarak yorucu haftalar geçiyor

Bu gece iyi bir uyku çekmem dileğiyle çok uzatmadan iyi geceler…

Okullar açılmadan önceki bu son haftayı uyumakla geçirmeyi planlıyordum.Pazartesi dershane sınavından sonra cumartesi’ye kadar her gün 8.20′de dersin başladığını öğrenince önce hayallerim suya indi ardından bedenim.

Bünyeyi alıştırasamadık bi çok yorgunum.Gül’ün Ermenistan’a gitmesiyle ilgili bir makale yazıcaktım ama yazmaya halim yok yani o dereceyim.

Sabah 06.30′da kalkııp köpeği gezdirip bişeyler atıştırdıktan sonra dershaneye gidiyorum.13:10 gibi eve dönüyorum.Öğlende sıcaktan yatamıyorum gözlerimin altı morardı vallahi :S

Üstüne üstlük bir kötü haber daha var.Bu yıl hiç 10-11′e kadar uyuyamıycam.Hafta sonları da dershane sabah başlayacakmış. Öf pöf

Bi de sıcak gelişme dün otobüsten indim eve doğru giderken arkadaki otobüste İrem’i gördüm

Çok fena acıktım…

Saat 12.45 gibi uyandım babam ve kardeşim kahvaltı yapmış hiç bişey yiyesim yoktu.

Annemin dün aldığı tatlıdan azcık aldım onla duruyorum Saat 17.00

Umutsuzca ne yesem diye düşünürken buzdolabında Hindi Burger gördüm.

Buzunun çözülmesini bekliyorum..

Ehehe neyse aç kalmadık bugünde.